ضعف مدیریت و فرهنگ به ضرر معلولان

تصور کنید، یک معلول حرکتی که ناچار است با صندلی چرخدار این طرف و آن طرف برود، صبح که از خانه بیرون می آید تا به محل کار، تحصیل، مرکز خرید یا مرکز تفریحی برود، چگونه باید پیاده رو را طی کند و زمانی که بخواهد از خیابان عبور کند، چطور باید این کار را بکند.گیریم که توانست شیب ها و پله های نامتناظر پیاده رو را رد کند و از خیابان هم عبور کرد، ایستگاه اتوبوس یا مترو، آیا برای استفاده معلولان مناسب است؟ تاکسی ها؟ آرم و علامت به جایش است، اما آیا همان آرم و علامت کافی است؟

تهران شهری قدیمی است و آن قدیم ها هم کسی به فکر این نبوده که شهر برای همه افراد از جمله معلولان، مناسب سازد. این است که با هر کسی حرف می زنی از «زیرساخت » هایی می گوید که نیست. محبوبه خلوق، مدیر انجمن حمایت از معلولان و سالمندان برنا در گفت وگو با آرمان، از نبودن زیرساخت ها در تهران چنین می گوید: «اینجا مشکلات به دو بخش نرم افزاری و سخت افزاری تبدیل می شود. نرم افزاری همان آموزش هایی است که شهروندان ندیده اند و حقوق معلولان برایشان روشن نیست و راننده اتوبوسی است که نمی داند با یک معلول حرکتی چطور برخورد کند. سخت افزار هم کمبود امکانات شهری از قبیل مناسب نبودن پیاده روها، نامناسب بودن ایستگاه های اتوبوس و مترو برای استفاده معلولان و مسائلی از این دست است.» از سوی دیگر مهدی امیری، معاون اداره کل سلامت شهرداری تهران نیز درباره آماده سازی زیرساخت ها به آرمان می گوید: «ما کاستی ها را کتمان نمی کنیم اما مشکل اصلی ریشه ای بودن کم توجهی به معلولان در ساختار شهر تهران است. چیزی که با یک سال نمی شود سرو سامانش داد. هرچند شهرداری برای بهبود شرایط، فعالیت هایی کرده است.» فعالیت های شهرداری در راستای مناسب سازی فضای شهری برای معلولان سوال دیگری است که از مهدی امیری می پرسیم.

فاصله با استانداردهای جهانی، چیزی است که شهرداری هم تائید می کند. اما اینکه این فاصله چقدر است، نکته ای است که باید از معلولان پرسید؛ کسانی که این «فاصله» را هر روز در کناره گیری از زندگی شهری حس می کنند. شیب هایی که کنار گذرگاه های پلکانی برای عبور و مرور معلولان در نظر گرفته شده، درمواقعی آنقدر زیاد است که معلولان به دشواری در آن مسیر حرکت می کنند. موانع بر سرراه حتی گاهی باعث می شود کسانی که با صندلی چرخدار تردد می کنند زمین بخورند و دست و پایشان دچار شکستگی و آسیب دیدگی شود. جدا از پیاده روها که یا تنگ و باریکند یا پستی و بلندیشان مانع راه است یا تبدیل به محل عبور و مرور موتور سیکلت ها شده اند، متروها و ایستگاه های اتوبوس، خود مقوله دیگری هستند. خرابی آسانسورها در تعدادی از ایستگاه های مترو و ازدحام شهروندان دیگر در مقابل در آسانسورهای سالم را هم که درنظر نگیریم، هرکس که یک بار از این وسیله حمل و نقل عمومی استفاده کرده باشد، به خوبی می داند، خیلی خیالی به نظر می رسد که یک معلول حرکتی در آن ازدحام بتواند سوار قطار و بعد هم در ایستگاه مورد نظرش پیاده شود.

دیده می شود که آنها هم اغلب دچار مشکلند و ایستگاه ها را جا به جا اعلام می کنند. در این وضعیت یک فرد معلول در این شهر شلوغ و میان ازدحام جمعیت شتابزده، اگر جان سالم به در برد، گم خواهد شد. هرچند معاون اداره کل سلامت شهرداری تهران می گوید که اتوبوس های BRTپای لنگ نظارت شهری

فعالیت دیگر شهرداری، سر و شکل دادن به کانون اجتماعی معلولان در 374 محله تهران است که تعدادی از مدیران این کانون ها که خود نیز نوعی از انواع معلولیت را دارند، مشاوران شهرداری نواحی هستند که برای مناسب سازی شهر برای معلولان صاحب رای هستند. بعد هم بحث مناسب سازی فضاهای شخصی معلولان است که شهرداری یک سال و نیم است پیگیری می کند تا به طور رایگان مشکلات تردد را درون خانه های مستقل و شخصی معلولان برطرف کند که به گفته امیری تاکنون 200 مورد انجام شده است تفاهمنامه شورای راهبردی معلولان شهرداری با پارک ها از موضوعات دیگری است که بر اساس آن باید در هر منطقه یکی از پارک های اصلی، مناسب سازی شود. ساخت مجتمع فرهنگی - ورزشی قمربنی هاشم که دارای انواع امکانات ورزشی و رایگان برای معلولان است از دیگر اقدامات شهرداری تهران است.

شکل که در مسیرها و معابر قرار می گیرند موانع بزرگی برای عبور و مرورند. امیری نبودن آمادگی فرهنگی را مشکل اصلی می داند. پارک کردن اتومبیل ها و موتورسیکلت ها در معابر شهری، سبب وجود این لوله ها و بند آمدن راه هاست. ناآگاهی خودمان را می پذیریم. همین طور کم توجهی مان نسبت به حقوق همشهری هایمان که به نحوی از انحا دچار معلولیتند. نبود زیرساخت های شهری را هم قبول می کنیم. اما ساخت و سازهای جدید چطور؟ آیا شهرداری در دادن مجوز به ساختمان هایی که مناسب سازی برای معلولان را رعایت نکرده اند، ممانعتی به عمل می آورد؟

اما در کشور ما فرار از قانون از اجرای آن آسان تر است و نظارت در هر زمینه ای به درستی صورت نمی گیرد. شورای شهر و شهرداری که از سیستم های نظارتی مهم شهری هستند بهتر است بیشتر به کار نظارت خود بپردازند.» به گفته خلوق، در یک برنامه 10 ساله شهرها و برطرف کردن 10 درصد از مشکلات در هر سال، می شود همه چیز را رو به راه کرد؛ کاری که کشورهای پیشرفته انجام داده اند و ما هم باید این برنامه جدی را هر چه زودتر از یکجا شروع کنیم.

مطالب فوق برگرفته از مورخ 14.1392 مي باشد. آدرس سايت اخذ اطلاعات: http://www.salamatnews.com

 

سوال این است که سازمان بهزیستی در این خصوص چه کار کرده است. پرداخت مختصر حق ایاب و ذهاب را هر سازمانی می تواند ارایه دهد. اصلا می شود همراه با پرداخت یارانه ماهیانه به حساب افراد ریخت و نیازی به سازمان بهزیستی نباشد.  چرا سازمان بهزیستی روابط خوبی را با شهرداری خصوصا در زمان ریاست جمهوری دکتر احمدی نژاد نداشته است ؟ اختلاف سلیقه بین این دو از نوع سیاسی است یا برنامه ای ؟ چرا بسیاری از وظایف سازمان بهزیستی بنوعی توسط شهرداری( خصوصا شهرداری تهران) یدک کشیده می شود. شهرداری قصد مداخله در کار سازمان بهزیستی را دارد یا بهزیستی کارآمدی لازم در خدمات رساندن به جمعیت لازم الحمایت را ندارد؟ چرا معلولان باید قربانی مدیریت سلیقه ای بعضی ها شوند؟؟؟ بعضی هایی که نه می شنوند، نه می بینند و نه حرکتی سازنده می کنند؟؟؟ اما باید اضافه کرد که سنت الهی خلل بردار نیست و از آسمان به زمین خوردن بعضی ها تماشایی بوده و مایه عبرت خیلی ها خواهد بود. یا علی

بهزیستی و دولت تدبیر و امید...